انگار که این خاصیت دنیاست. قانون سپاسگزاری. اینو امروز بهش گفتم...
مدت ها بود سرِ این قضیه با هم بحث داشتیم و آخرین نتیجه این بود که انتظار تشکر از کسی نداشته باش. کار رو برای دل خودت انجام بده و ازش لذت ببر، حالا هر چی که می خواد باشه!
می گفت اگه کاری رو برای دیگری انجام بدی، انتظاری ایجاد میکنه و منتظری نتیجه ش دیر یا زود رِفلکت کنه! اسمش رو هم میگذاشت انتظار نابجا. آخه میدونی یه جورایی راست میگفت، اگر رِفلکت نمی کرد، آدم فکرش میرفت به حساب اینکه طرف بی وفاست یا اینکه نمیخواد جواب لطف تو رو بده!
البته جفتمون موافق بودیم که این قضیه با مِنّت گذاشتن بعد از کار از صد تا هزار توفیر داره..
حالا امروز که باهاش صحبت کردم انگار قبول داشت اونم.
گفتم: ببین بخوایم نخوایم، ما آدما نیاز داریم ازمون تشکر بشه در قِبال کاری که انجام میدیم، حتی اگر وظیفه باشه.
گفت: آره بابا، اصلا اینی که میگی خیلی جاها یه فرهنگه و نشانه ادب. منم میگم این انرژی مثبت سپاسگزاری، باعث ترغیب به تلاش بیشتر و کار بهتره.
گفتم: اَبسولوتلی!
سپاس از وقتتون برای خوندن این متن ;)
