یکی از مهمترین معضلات ما ایرانیا اعتماد به نفس کاذبه. شب و روزمون رو داریم با این توهم سر میکنیم که ما درجه یکیم. تو خیلی چیزا، فرهنگ و تمدن، علوم فنی و اکتشافی و استدلالی و استفتاهی و استنتاجی و ... اونم در سطح منطقه (!!!). حتی جهانی.
نمونه هایی هست که میتونه اینو ثابت کنه و باید واقع بین بود نه بدبین. اما نمونه های خیلی زیادتری هست که میتونه ثابت کنه اینطوریام نیست که ما به خودمون میبالیم و گاهی تو هفت آسمون از همه سریعتر پرواز میکنیم. میتونه مارو با واقعیت روبرو کنه که ما کجای دنیا وایستادیم...
همین توهم خیلی خوب بودن باعث شده از ضعف های خودمون غافل بشیم و وقتی ضعفتو ندونی، یا بهتر بگم نخوای بدونی، همیشه ضعیف میمونی.
اینکه اکثرمون میخوایم بهترین باشیم خوبه. ولی اینکه اکثرمون گاهی از اینکه بهترین نیستیم رنج میبریم، دردِ بزرگیه!
همین توهم خیلی خوب بودن باعث شده از ضعف های خودمون غافل بشیم و وقتی ضعفتو ندونی، یا بهتر بگم نخوای بدونی، همیشه ضعیف میمونی.
اینکه اکثرمون میخوایم بهترین باشیم خوبه. ولی اینکه اکثرمون گاهی از اینکه بهترین نیستیم رنج میبریم، دردِ بزرگیه!
