عشق یعنی بند دلت گره خورده باشد به دلی دیگر. که آنقدر حواست به او باشد که گاهی فراموش کنی خودت را.. که از غمش خنده هایت تلخ شود و از شوقش غم هایت پرپر.
عشق نهالیست نحیف و کوتاه، مراقبت می خواهد تا ریشه کند به جان و فکرت. تا تنومند شود و بلند. که بشود تکیه گاه دلت.
خزان دلم به لبخند تو بهاریست.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر